ابوبكر شخصيتي است كه عظمت او هر انسان انديشمندي را در شگفتي و حيرت فرو ميبرد و هر اندازه فهم بشر در شناخت حقايق بيشتر رونق گيرد و بر مسائل حل ناشده و رازهاي ناگشوده بيشتر آگاهي يابد، عظمتش وسيعتر و وسيعتر آشكار شده و امتيازات و خصائصش بيشتر و فراوانتر نمايان ميگردد. اگر صفحات تاريخ را مطالعه كنيد، اين حقيقت مسلّم را در مييابيد كه در ميان شخصيتهاي بزرگ، كمتر كسي را ميتوان يافت كه همچون او كلّيه صفات و امتيازات و خصائصي را كه براي يك «انسان كامل» متصوّر ميشود، در خود جمع داشته باشد. تاريخ، ابوبكر را دانشمندي بزرگ، عارفي روشن ضمير، شاعري فصيح، خليفه اي دادگستر و سياستمداري قدرتمند معرّفي ميكند. در عدل و دادگري بي همتا، در خلوص و طهارت بي نظير، در تواضع و اخلاق بي قرين، در بخشش و سخاوت منفرد، و در علم و دانش يگانه عصر بود. به خدمت و ياري دادن ضعفا و دردمندان، مخصوصاً به صورت مكتوم و پنهاني علاقه وافري داشت. زهد و ساده زيستي او را در حيات كمتر كسي از حكّام تاريخ ميتوان يافت و با وجود طبع بسيار ملايم و لطيف و روحيه عاطفي كه از ويژگيهاي بارز وي بود، ايمان استوار و اراده پولادين او كوهها را تكان ميداد و تصميمات او سرنوشت تاريخ را رقم ميزد. شخصيت انساني مانند صدّيق اكبر را خصوصياتي بود كه وي را نشانه قدرت بالغه و توانايي بديع و شگفت انگيز پروردگار جهانيان قرار داد.
نوشته شده در تاريخ سه شنبه 1386/08/15 توسط ابو اسامه
|